" سيد علي صالحي" 

--------------------------------------------------------------------------
* حواست نيست.مرور زمان را حس نمي كني.ناگهان مي بيني پرشدي از همه چيز.از هر چه حس متضاد كه در دنيا وجود دارد.از هر چه بوده و تو نديدي و حس نكردي شان.به هر چه نگاه مي كني ردپاي زمان را مي بيني.از چهره خسته پدر و موهايش كه كم كم سفيد مي شوند.از دست هاي مادر،از چروك هاي ريز دور چشمهايش.از خون،قلب،دست ، پا ،چشم با تمام دردهايي كه هديه كرده اند به عزيزترين هايت.

انگار سالهاست نديدي شان.انگار سالهاست دور بوده اي .تو همين جا بودي.همين جا هستي.پس چرا؟ چرا نديدي شان؟خوب است كه عكس هاي قديمي هست.كه بيدارمان كند كه يادمان بياورد چند روز و شب گذشته؟چند هفته ، ماه ، سال؟!؟! 

من كه هيچ وقت به مادرم نگفته ام چقدر دوستش دارم ! من كه هيچ وقت به پدرم نگفته ام مي پرستمش!

چرا بي بهانه نمي بوسم شان؟